Stichting Kindertehuis Pinokio

Over de kinderen
Juni 2009
Gedurende het vorige jaar zijn een aantal kinderen terug gegaan naar hun oorspronkelijk dorp of hebben de toestemming van de rechter gekregen terug te gaan naar hun families.

De kinderen uit S„o Fidelis, negen in totaal, zijn naar hun oorspronkelijk dorp teruggegaan nadat zij daar een kindertehuis hebben geopend. Voor de kinderen en hun families heel wat prettiger dicht bij huis te zijn waardoor een eventuele terugplaatsing in het gezin veel makkelijker wordt gemaakt.

Abra„o, Raiza e Daniel mochten met hun moeder mee nadat zij een nieuwe partner had gevonden die bereid was haar bij te staan bij de opvoeding van haar kinderen. Zij is altijd een goede moeder geweest maar heeft lichte mentale problemen waardoor zij niet in staat is constant voor haar kinderen te zorgen. Lucas en Luan mochten ook terug naar hun moeder nadat zij gescheiden was van hun stiefvader die hen regelmatig mishandelde. De oma van Marcus Vinicius heeft haar kleinkind bij ons gevonden na jarenlang naar hem te hebben gezocht. Zijn moeder had aan haar verteld dat hij overleden was na een auto ongeluk. Zij woont in een andere Staat wat de zoektocht heel moeilijk heeft gemaakt. Hoe gemeen kan een mens zijn?

Carlos Jr en Paola, broertje en zusje zijn geadopteerd. Emanuel ook. Fabiana mocht door haar oma worden opgevoed. Hetzelfde gebeurde met Erick, Hiago, Higor en Shaiane die werden toegewezen aan oma en aan een oom door een gedeelde voogdij. Gisele, de meerderjarige moeder die naar ons tehuis werd verwezen omdat zij niemand had heeft ons tehuis verlaten om een nieuwe leven op te bouwen en is later teruggekomen om haar dochter op te halen. Alweer een gelukkig einde aan een triest verhaal.

Vier grotere jongens (17 jaar) hebben hun familie bereid gevonden hen opnieuw op te nemen nadat zij plechtig hebben beloofd te helpen in de financiŽn van het gezin. Zij werken overdag en gaan ís avonds naar school. Vier anderen hebben de meerderjarige leeftijd bereikt en waren in staat de verantwoordelijkheid voor hun eigen leven aan te kunnen en hebben een baan gezocht en gevonden. Eťn jongen met ernstige psychische problemen is naar zijn geboortedorp terug geplaatst.

In totaal zijn er dus gedurende het hele jaar 34 kinderen weggegaan en zeven nieuwe bijgekomen. Een baby, zwaar verwaarloosd, twee meisjes en twee jongens van 13 jaar en een jongen van 10 die zwaar is mishandeld door zijn opa die hem grootbracht en ťťn jongen van 16 jaar. Op het ogenblik verblijven 90 kinderen in ons tehuis en ik moet heel eerlijk toegeven dat het een stuk rustiger is geworden. Een aantal die weg zijn gegaan waren zeer drukke en soms moeilijke kinderen. De baby die zwaar verwaarloosd was, Maycon Gabriel, is inmiddels goed hersteld en ziet er blakend uit.

De jongen van 16 was in het begin erg moeilijk maar is intussen ook al aardig bijgedraaid na een aantal fikse straffen. Het is natuurlijk erg moeilijk om je snel aan regels aan te passen als jij je leven lang op straat hebt doorgebracht of niemand had om je de simpelste regels van samenleven bij te brengen. In een huis met zoveel mensen als bij ons moet je wel strenge regels hebben anders loopt alles in het honderd. Een van de dingen die wij ook absoluut niet dulden is lichamelijk geweld en dit is vaak juist het middel dat deze kinderen hebben moeten gebruiken om in leven te blijven. Hier moeten zij echt leren samen te leven in harmonie. Toen Marlon twee maanden oud bij ons kwam was hij er veel erger aan toe dan Maycon en nu is hij de lieveling van iedereen en alle kinderen.